Waar laat je twaalfduizend kilo poep?
(1) Op hun tocht naar bovn poepen Mount Everest-beklimmers elk jaar samen twaalfduizend kilo bruine derrie uit. Dat maakt de hoogste berg ter wereld volgens velen tot een lelijke stinkplek en de poep veroorzaakt vies drinkwater. De Amerikaanse klimmer Garry Porter werkt aan een oplossing: een biogasreactor.
(2) Porter beklom de Mount Everest in 2003. Op de berg vond hij niet alleen sneeuw, maar ook veel uitwerpselen. ‘De basiskampen zien er echt niet uit en het stinkt er enorm’, vertelt hij.Niet gek: klimmers blijven er zo’n twee maanden om aan de hoogte te wennen voordat ze aan de route naar de top beginnen. Omdat er geen toiletten zijn, graven veel mensen een kuiltje in de sneeuw als ze hun behoefte moeten doen. Officieel moet iedere klimmer de poep netjes in een zakje stoppen. ‘Die zakjes worden verzameld in Gorak Shep, een klein dorp vlak bij het laagst gelegen basiskamp’, zegt Porter. Opgeruimd, toch? ‘Tja’, verzucht hij ‘je kunt het wel van de berg afhalen, maar wat ga je er daarna mee doen? Dat is het probleem: de poep wordt niet afgebroken. En daarmee de poepbacteriën ook niet. Als die in het grondwater terechtkomen en Nepalese bewoners dat drinken, worden ze ziek.’
(3) Tijdens het beklimmen van de Everest dacht Porter na over een oplossing. Een berggids vertelde hem over een biogasreactor die hij ooit in Nepal had gezien. De machine zette afval om in energie. ‘Kan dat ook met poep?’ vroeg hij aan Porter. ‘Proberen kan geen kwaad’, luidde zijn reactie. De twee vormden een team met een architect en twee biogasslimmeriken. Ze brainstormden over een grote biogasreactor in Gorak Shep die poep kan omzetten in brandstof.
(4) Maar hoe doe je dat precies? ‘Je zou de reactor kunnen vergelijken met een reusachtige thermofles: hij houdt warmte vast. Tegelijkertijd kan er geen zuurstof in komen. Er zit alleen heet water en poep in. En micro-organismen die de poep kunnen afbreken. Wat overblijft is gas: brandstof dus. Daarmee kan de Nepalese bevolking bijvoorbeeld koken, het huis verwarmen of licht laten branden. Helemaal gratis’.
(5) Het plan roept wel vragen op. Hoe zorg je voor warmte in de reactor op duizenden meters hoogte? ‘Goede vraag’, geeft Porter toe. ’Met zonnepanelen en accu’s die zonne-energie opslaan.’ Hoe wil je zo’n reusachtige machine bouwen op die hoogte? ‘We zullen alle materialen naar boven moeten dragen. Met behulp van koeien, bijvoorbeeld.’ En wie gaat het allemaal betalen? ‘We zijn bezig met een grote inzamelingsactie.’
(6) ‘Al deze voorbereidingen duurden een paar jaar’, vertelt Porter. ‘Toen het plan eindelijk op papier stond, telde nog maar een ding: toestemming krijgen van de Nepalese overheid.’ De Mount Everest-bioreactor wordt werkelijkheid. ‘In de lente van 2017 gaan we bouwen’, zegt Porter. ‘Mijn droom wordt werkelijkheid.’
Bron: Gitte Hessels (12 augustus 2016), Waar laat je twaalfduizend kilo poep?, 7Days, week 32/33.