1
1
1
1
1
1
1
1
1
1
1
1
1
1
1
haec quae Collātīnus dīxerat vēra erant!
posteā, cum mātre iterum vestīmenta faciēbam.
subitō, pater ad nōs celeriter vēnit.
“ēheu! erit bellum.”
“quid?” inquit māter.
“cūr bellum erit? quid dīcis?”
“Sextus, fīlius rēgis, scelus magnum fēcit, et rēx nihil facit.
Sextus nūllās poenās dedit.
"nōs rēgem expellēmus et rēx fīliusque poenās dabunt.”
“quod scelus magnum fēcit?”
“Lucrētia, amīca tua, mortua est.”
“ā! ā! ēheu!” māter clāmāvit et lacrimāre incēpit.
“interfēcitne Sextus Lucrētiam? cūr?”
“Sextus Lucrētiam nōn interfēcit."
"sed tamen Lucrētia mortua est, quia Sextus contrā eam scelus magnum fēcit.”
pater rem narrāre incēpit.
❧ mors Lucrētiae, pars prīma ❧
Collātīnus, coniūnx Lucrētiae, cum Sextō et amīcīs bibēbat.
Collātīnus Lucrētiam laudābat, quia eam multum amābat.
“Lucrētia mea optima mulier est,” inquit Collātīnus.
“numquam aliōs virōs spectat, neque cupit.
semper domī manet et vestīmenta facit, ut mulierēs dēbent.”
“tam bonam mulierem numquam vīdī!” inquit ūnus ē virīs.
“coniūnx mea aliōs virōs nōn spectat neque cupit, sed tamen domī nōn manet.
nocte cum amīcīs per urbem it.”
“certē,” inquit Sextus.
“Collātīne, Lucrētia tua quoque numquam domī manet, sī tū domī nōn es.”
“haec quae dīcō vēra sunt,” inquit Collātīnus.
“tam bona mulier est Lucrētia, ut nocte semper sōla domī vestīmenta faciat.”
“ad domum Collātīnī eāmus et videāmus!” inquit Sextus.
“certē illa quoque cum amīcīs per urbem it.”
omnēs virī ad domum Collātīnī iērunt.
Lucrētia domī erat, neque per urbem cum amīcīs it.
illa tacita vestīmenta faciēbat.
omnēs virī Lucrētiam laudābant.
“Lucrētia optima mulierum in Italiā est!
mulier maximae pudīcitiae est!”
Collātīnus laetus erat quia omnēs Lucrētiam laudābant.
subitō pater mē vīdit, “puella parva dē hōc scelere audīre nōn dēbet.
satis est dīcere Lucrētiam mortuam esse, et bellum venīre.” inquit pater.